24-09-10

SAN PACIFICO DI SAN SEVERINO MARCHE (MACERATA)

Oggi 24 settembre ricorre l’anniversario di morte di San Pacifico di San Severino Marche.

Chi è stato a San Severino Marche non può non aver visto o visitato la chiesa di San Pacifico, probabilmente la chiesa alla quale i sanseverinati o settempedani ( si usano le due espressioni per designare gli abitanti di San Severino Marche) tengono molto.

 

Vediamo chi è stato San Pacifico di San Severino Marche.

San_Pacifico_da_Sanseverino_Marche.jpg

 

Pacifico, al secolo Carlo Antonio Divini, nacque a San Severino Marche (MC) il 1° marzo 1653 da Anton Maria Divini e Maria Angela Bruni, nobili di San Severino.  

 

A causa della morte dei genitori, fu allevato da un austero e rigido zio materno, arcidiacono della cattedrale di San Severino.

A diciassette anni, Carlo Antonio entrò a far parte dell'Ordine dei Frati Minori e prese il nome di Fra Pacifico.

 

Il 4 giugno 1678 fu ordinato sacerdote; il 25 settembre 1681 fu nominato predicatore e lettore.

Per un triennio insegnò filosofia nel convento di Montalboddo (AN). Dopo aver trascorso un periodo a Urbino, divenne vicario del convento di S. Severino ed infine fu trasferito nel convento di Forano (RI). Qui trascorreva molte ore in preghiera prima di dedicarsi all'opera quotidiana di apostolato. Acceso d'amore, predicò per i vari paesi delle Marche la parola di Cristo.

 

Nel 1692 fu eletto guardiano del convento di S. Severino; l'anno seguente è di nuovo a Forano dove dimorerà per dodici anni.

 

Nel settembre 1705 ritornò a S. Severino dove la sua salute andò progressivamente peggiorando. Alla piaga della gamba destra, si aggiunsero sordità e cecità, tanto che negli ultimi anni della vita gli divennero impossibili la celebrazione della messa, l'ascolto delle confessioni dei fedeli e la partecipazione alla vita della comunità.

 

Morì il 24 settembre 1721: ai funerali ci fu una grande partecipazione di popolo. La sua vita mortificò i superbi, il suo zelo commosse i tiepidi, la sua parola scosse i fedeli. Molti furono i miracoli che il Signore compì mediante la sua intercessione. Non solo i miracoli, ma anche le estasi e lo spirito di profezia resero noto ed ammirato in tutta la regione il frate di San Severino. Di lui si racconta che predisse il terremoto del 1703 e la vittoria di Carlo VI sui Turchi nel 1717.

 

Pacifico fu canonizzato da Pp Gregorio XVI (Bartolomeo Mauro Alberto Cappellari, 1831-1846) il 26 maggio del 1839.

Il corpo di S. Pacifico si venera nel santuario, che porta il suo nome, a San Severino Marche.

Heilige Pater Pacificus



Carolus Antonius Divini kwam op 1 maart 1653 ter wereld. Zijn ouders zijn van aanzienlijke afkomst, de bisschop mocht ze graag eens bezoeken. Maar dat je met al je geld geen el aan je levensweg kunt toevoegen, bleek ook deze keer weer eens te meer. Antonio Divini en Mariangela Bruni overleden nog voordat de kleine Karel drie jaar oud was.



En hoe gaat het dan, er wordt eens gekeken waar de jongen het beste terecht kan. En dat is bij een oom die ook al alleen voor de opvoeding van zijn zoon staat. Hoewel gelovig, is de man niet in staat zijn eigen zoon liefde te geven, laat staan een neefje. Met harde hand wordt er opgevoed En de dienstbodes nemen de hardvochtige opvoedkundige eigenschappen van de heer des huizes weldra over. Karel en zijn neef krijgen geen makkelijke jeugd.


Zeventien jaar oud verlaat Karel het huis van zijn oom om in te treden in de orde van de minderbroeders, waar hij als kloosternaam Pacificus toegewezen krijgt. Het leven in het klooster is voor de jonge monnik de hemel op aarde. Hij schenkt zich helemaal weg, de meest vervelende karweitjes doet hij fluitend voor de Heer. Maar zoals dat zo vaak gaat, doet hij het ook dan niet in ieders ogen goed. Een van zijn medebroeders zegt tegen hem: "Jij mag dan wel denken dat je een heilige bent, maar dat wil niet zeggen dat wij dat ook vinden." Maar gelukkig denkt niet iedereen er zo over. Broeder Pacificus legt op het feest van de heilige onnozele kinderen, 28 december 1670, zijn kloostergeloften af.



Pacificus is niet alleen een voorbeeldig monnik, maar ook een briljant student, binnen de kortste keren heeft hij zijn studie wijsbegeerte en godgeleerdheid afgerond. Hij is vijfentwintig jaar oud als hij op 4 juni 1678 tot priester wordt gewijd. Maar pater Pacificus wil meer dan alleen kloosterling zijn. Hij smeekt zijn meerderen om de wereld in te mogen, daar waar hij zo verschrikkelijk veel leed heeft gezien. Zes jaar lang trekt hij als missionaris rond, hoort biecht, preekt en bezoekt zieken en probeert het geloof te verkondigen vooral onder de jongeren. Hij wordt gekozen tot gardiaan van het klooster.



Maar dan slaat menselijk gesproken het noodlot toe. Hij is amper 35 jaar oud wanneer een ziekte hem het zicht en gehoor wegneemt. Alsof dat niet genoeg is, wordt hij kort daarop geplaagd door en andere langdurige ziekte die hem voorgoed verlamt. In 1705 brengen zijn medebroeders hem naar zijn geboorte stadje San Severino. Geschiedschrijvers weten te melden dat hij daar de rest van zijn leven zal blijven, maar veel meer mogelijkheden heeft de arme monnik ook niet.


Maar Pacificus' geloof lijdt er niet onder integendeel. De jaren die volgen worden één groot contemplatief gebed. Nooit zal hij meer mensen kunnen zien of horen, maar wat hij hiervoor terugkrijgt, is nog veel groter. In extase mag hij de Heer aanschouwen.



Pater Pacificus sterft op 14 september 1721, hij is dan 67 jaar oud. Paus Pius VI verklaart hem op 4 augustus 1786 zalig en paus Gregorius IX op 26 1839 heilig, 118 jaar na zijn dood.

 

Bron: Katholiek Nieuwsblad





 

08:24 Gepost door Per il comitato in CULTURA | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.